Wybielanie zębów

Wybielanie zębów metodą nakładkową

Metoda ta sprawia, że marzenia o pięknym białym uśmiechu urzeczywistniają się. Zabieg wybielania zębów jest nieskomplikowany, ale wyjątkowo skuteczny. W gabinecie wykonuje się wycisk zębów Pacjenta. Na jego podstawie w laboratorium przygotowuje się indywidualnie dopasowane cienkie, przezroczyste nakładki. W trakcie kolejnej wizyty Pacjent otrzymuje je wraz z zestawem strzykawek z preparatem wybielającym o stężeniu zależnym od wrażliwości zębów. Po dwu tygodniowym okresie wybielania poprzez noszenie podczas snu nakładek, zęby ulegają wybieleniu - rozjaśnieniu.

zęby przed wybielaniemzęby po wybieleniu

Przebarwienia zębów

Intensywny rozwój stomatologii estetycznej nastąpił w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku. W jej skład wchodzi leczenie protetyczne, leczenie chirurgiczne, ortodontyczne, periodontologiczne oraz zabiegi stosowane w stomatologii zachowawczej, w poczet których zalicza się wybielanie zębów. Zabieg ten nie służy leczeniu ale, dzięki niemu zaspokaja się wpływające pozytywnie na zdrowie, dobre samopoczucie poddającej się mu osobie, poprzez zaspokojenie jej potrzeb estetycznych. Naturalny kolor zębów może być biały lub mieć odcień szaroniebieskiego lub kremowo żółtego. Jest indywidualną cechą każdego człowieka. Zależy od składu chemicznego tkanek twardych i proporcji zawartych w nich związków wapnia i fosforu, oraz od barwy, przezierności, a także grubości szkliwa. Na zabarwienia zębów wpływa również przeświecająca przez szkliwo zębina. Przebarwienia zębów mogą być spowodowane zarówno czynnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Mogą dotyczyć zarówno zębów stałych jak i mlecznych, obejmować całe uzębienie, jego część lub pojedyncze zęby. Do najczęstszych przyczyn wywołujących przebarwienia zębów należą ich wady rozwojowe, przebyte choroby ogólne, leki, zatrucia. Przebarwienie pojedynczego zęba może wynikać z urazu, próchnicy, jej powikłań, stosowanych zabiegów, leków i materiałów.

Wybielanie zębów po leczeniu kanałowym

Pierwszy raz wybielanie zęba z martwą miazgą opisano w 1885 roku. Dotyczyło ono zastosowania przez Garretsona chloru, uzyskanego z chlorowodorku wapnia i kwasu octowego. W późniejszym czasie zaczęto stosować także takie środki utleniające jak chlorek glinu, kwas szczawiowy, pyrozon (nadtlenek wodoru i eter), nadtlenek sodu, nadtlenek wodoru, podfosforan sodowy, wapno chlorowane, cyjanek potasu oraz kwas siarkowy jako środka redukujący. Od lat dwudziestych dwudziestego wieku zęby bezmiazgowe wybielano przy pomocy nadtlenku sodu i nadtlenku wodoru. Wybielanie zębów po leczeniu endodontycznym (kanałowym) stosuje się pod warunkiem, że nie występują kliniczne ani radiologiczne objawy chorobowe zęba i tkanek miękkich, powierzchnia wargowa zęba jest zachowana w stu procentach. Przed wybielaniem zębów należy wykonać zdjęcie radiologiczne aby ustalić stopień wypełnienia kanału korzeniowego. W przypadku stwierdzenia jego nieprawidłowego wypełnienia należy przeleczyć go ponownie, gdyż wydzielające się podczas wybielania substancje mogą przeniknąć do okolicy około wierzchołkowej, wywołując ból i reakcje zapalną. W prawidłowo wyleczonym zębie usuwa się część wypełnienia, około dwóch milimetrów od miejsca połączenia szkliwno-cementowego. Materiał wypełniający kanał jest odizolowywany od komory cementem. Zęby po leczeniu kanałowym można wybielać między innymi metodą stopniowego wybielania, termokatalityczną oraz wewnętrzno-zewnętrzną (nakładkową). W metodzie stopniowego wybielania stosuje się środki chemiczne wybielające zęby między kolejnymi wizytami u lekarza stomatologa. Przy wybielaniu metodą termokatalityczną, stosuje się 30-38 procentowy nadtlenek wodoru w połączeniu z urządzeniami emitującymi ciepło i światło w celu przyśpieszenia i zintensyfikowania skuteczności procesu. Stosuje się w tym celu lampy kwarcowe, halogenowe, plazmowe, diodowe, łukowe (ksenonowe), laser argonowy lub półprzewodnikowy.